tagal ko nakapagpost ulit ah. hiatus, isdatchu?ahehe.. hindi? so ano tawag nito? ah.. katamaran? eh kung sapakin kaya kita dyan?! ahaha.. at sino kausap ko? lolz. dami ko lang talaga ginawa, like tulog, kain at tulog ulit hehe. tsaka nagkaron din ako ng oras na maglinis-linis, minsan lang to mangyari, siguro may sakit ako.. ayy.. may sakit pala talaga ako, kaya pala! haha. natapos ko na din yung libro ni bob ong na pinamagatang “ang paboritong libro ni hudas”. sobra nakakatawa sya. pero may mapupulot namang aral. paborito ko na nga eh..hala! so das dat meyk me a hudas? wahahah. tapos nakaladkad na naman ako sa isang inuman at pers taym ko naranasan yung pamahiin na magtapon ng kunting alak bago magsimula, alay daw yun sa demonyo para inde malasing. di ko lam kung totoo yun or gusto lang talaga nila magsayang ng alak ahaha. at lahat ng mga nasabi ko ay walang kinalaman sa pamagat ng entry na to hehehe.

naramdaman nyo na ba ever na mas blessed ang ibang tao sa inyo? ako oo, lalo na nung bata pa ako (which is like 2 yrs ago.. yeah right ahehe). makapagklasmeyt ka ba naman ng mga may-ari ng malls, may-ari ng shipping lines, may-ari ng restaurants, may mga sariling private beach resorts, tapos nagbabakasyon twice a year sa ibang bansa? sino ba naman hindi maiinggit nun diba? ahehe. samantalang pamilya ko, yung bahay lang namin pag-aari namin ahaha, meron din kaunting lupa sa bukid na may mga puno ng mangga (pero madami sila magmamana neto, so siguro mga isang puno lang ng mangga mapupunta sa tatay ko ahaha). muntik na ako hindi makapagkolehiyo, nagkaproblema kasi sa pamilya.. so nung pagkagradweyt ng hayskul, pinakiusapan ako ni nanay na pahinga daw muna ako sa pag-aaral, kahit isang sem lang. syempre di ako pumayag at lam nyo nirason ko? kasi maiiwan ako ng aking mga kabatch. ganun kasimple at kaselfish hehe. naisip ko nun ang malas ko naman, bakit di na lang naging mayaman pamilya ko para wala kami problema sa pera lolz. matatanggap ko pa ang di mabigay yung mga material na bagay na gusto ko, pero pag-aaral? ibang usapan na yun. pagkatapos ng ilang araw ng pag-iiyak, pina-enroll din ako. sabi tinitest lang daw nila ako kung desidido ba talaga makatapos ng pag-aaral. at di naman sila nagsisi kasi nakagradweyt naman ako ng maayos, with honors, san ka pa (yabang noh hehe). sa kolehiyo ko na naging klasymeyts mga filthy rich kids, pinipilit namin ng mga normal friends ko na wag mainggit pero hindi yun mapipigilan talaga especially kung hindi ka pa namumulat sa realidad ng buhay. alam ko kasalanan ang mainggit, isa nga yun sa nakamamatay na kasalanan (deadly sins) hehe. pero over na naman ako nyan kasi mayaman naman pala ako..sa mga kaibigan ahaha

medyo seryus ang dating ng post na to, sensya na hehe. narinig ko kasi ang maala-ala mo kaya-ish kwento nung bagong kateam ko. sya lang nagpa-aral sa sarili nya. hindi naman to bago na kwento talaga, meron din kayo kilala malamang na mga ganyan. pero kakaiba sa kanya eh (tawagin na lang natin syang jr), tsaka ramdam ko ang mga pinagdaanan nya, naks. sampung taon ang inabot ni jr bago matapos ang kurso na kinuha. grabe, nakaya nya yung sampung taon hehe. kelangan nya kasi huminto paminsan kung inde na kaya ipagsabay ang trabaho at aral. nasubukan nyang magtrabaho sa mga fastfoods para lang talaga kumita. tsaka yung kita nya inde lang para sa sarili, sya pa sumusuporta sa pamilya. nakapagtrabaho din sya as utusan sa isang IT company, dito siguro sya na-inspire na pumasok sa IT. pero buong akala namin dati, IT work yun gnagawa nya, inde pala kasi di pa sya tapos sa iskuling sa panahong yun. ngunit, sa kabila ng lahat, pinilit pa din ni jr tapusin ang kurso na kinuha kahit tumanda pa sya sa kaka-aral. at tignan nyo ang resulta, dito na sya nagtatrabaho sa isang multinational company..galing! ano ba ang nagtulak kay JR na magpursigi? sabi nya, ayaw lang daw nya matulad sa mga kamag-anak na walang natapos at walang ibang ginawa kundi magpadami ng lahi. imbes daw na makatulong sa pamilya at sa bansa, dagdag pabigat pa. oo nga naman, may point sya. at ganun din naman ang naramdaman ko nung muntik na ako di makapag-aral, pero inde pumasok sa isip ko na paaralin ang sarili. iniisip ko kasi na dahil sila mga magulang, responsibilidad nila pag-aralin ang mga anak.. napakamakasarili

pagkatapos nya magkwento, sinabi ko na nahihiya ako kasi inde ko man lang masyadong nabigyan ng importansya dati ang mga hirap na dinaanan ng mga magulang ko. dun pa ako sa mamahaling unibersidad nag-aral. alam ko nagsikap sila, ako din naman, pero sa tingin ko kasi hindi ako masyado nakapagpakita ng gratitude sa kanila (dahil na nga siguro sa mentality na responsibilidad nila). sa totoo nga, everytime may flat 1 ako na grade, nagpapabayad ako. wala lang, bwahaha, hirap kasi mag-flat 1, lalo na sa P.E. hehehe. and i never had to work para lang sa pag-aaral. nakapagsummerjob ako minsan at may allowance din yung OJT work pero pinanglibre ko lang sa kanila at sakin hehe. tapos naalala ko, may mga panahon na nauutusan akong maglaba dahil walang labandera, pumapayag lang ako pag may bayad, kahit karamihan ay mga damit ko lang din (kasi unfair naman, kapag labandera naglalaba may bayad eh). hehe, ganun ako kalala. at yun nga, hindi ko man lang inisip na swerte ako sa pamilya ko na willing kami ikayod sa aming pag-aaral. di gaya ng iba, tulad nila jr, na sariling sikap talaga. tapos, naiinggit-inggit pa ako nun sa mga mayayaman tsktsk. napakainspiring ng kwento ni jr. noh? bilib na ako sa kanya, i think mahal ko na sya bwahahah joke. pero dapat palakpakan natin ang mga taong tulad ni jr.. **palakpakan**.. at iboo ang mga taong gaya ko.. **booooo!!**.. hehe.. kaya mga bata, wag nyo ko gayahin ah.. let’s count our blessings lagi and be grateful sa mga yun